WYGNANIE I KRÓLESTWO Albert Camus

WYGNANIE I KRÓLESTWO Albert Camus

Wygnanie i królestwo. Seria: Arcydzieła literatury światowej - Albert Camus

 Albert Camus w Wygnaniu i królestwie - zbiorze sześciu opowiadań powstałych w 1957 roku - dotyka problemu kondycji ludzkiej widzianej z perspektywy samotności psychicznej, społecznej i egzystencjalnej. W kilku spośród nich autor wyrusza w podróż wiążącą się z odkrywaniem egzotyki miejsc, jak i niezwykłych krain ludzkich myśli i wierzeń. Bohaterowie opowiadań obdarzeni są szczególnym darem budzenia się i klarowania samoświadomości. Jak pisze w swoich esejach Thomas Merton - żarliwy interpretator i admirator twórczości Camusa - Człowiek sam, jak Syzyf, musi podjąć swoje absurdalne zadanie - swój głaz, lub jeśli ktoś woli, swój Krzyż. W kontekście współczesności biały Europejczyk, Mulat z Południowej Afryki i czarny Afrykanin muszą razem toczyć kamień Syzyfa, mimo iż ich trud wydaje się daremny.

 Albert Camus to francuski pisarz, eseista, filozof, dramatopisarz i dziennikarz wywodzący się z Algierii, laureat literackiej Nagrody Nobla. Jest najbardziej znany jako autor parabolicznej powieści „Dżuma”, a także innych, jak „Upadek” oraz „Obcy”, esejów takich jak „Mit Syzyfa” oraz licznych sztuk teatralnych, między innymi „Kaliguli”

Po śmierci ojca wychowywała go matka i babcia. Dzięki uzyskanemu stypendium ukończył liceum, a następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Algierskim – studiował literaturę i filozofię. W liceum i na studiach uwielbiał uprawiać sport – trenował piłkę nożną (był bramkarzem w uniwersyteckiej reprezentacji), boks i pływanie. Karierę sportową zakończył atak gruźlicy, który również utrudnił mu studia.

Aby się utrzymać, brał każdą pracę, która wpadła mu w ręce – był korepetytorem, sprzedawcą części samochodowych, a przez jakiś czas pracował też jako asystent w Instytucie Meteorologii. W 1936 roku uzyskał tytuł licencjata z filozofii – kontynuowałby karierę akademicką, gdyby nie kolejny, ciężki atak gruźlicy. Aby wrócić do zdrowia, udał się do sanatorium we francuskich Alpach. Od tego momentu bardziej identyfikował się z Francją, chociaż przez całe życie często podróżował między Algierią a Francją. Pracował jako dziennikarz – najpierw w „Algiers Républicain”, następnie współpracował również z „France-Soir”, a po 1940 roku był jednym z redaktorów „Combat” – konspiracyjnego nacjonalistycznego pisma ruchu oporu, w którym później objął stanowisko redaktora naczelnego.

W latach trzydziestych Camus dołączył do partii komunistycznej, gdyż widział w niej potencjał na zwalczanie nierówności między napływowymi Europejczykami oraz mieszkańcami Algierii. Jego afirmacja komunizmu nie trwała jednak długo, gdyż już po 2 wojnie światowej współorganizował protesty przeciw sowieckiej inwazji na Węgry oraz przeciwko brutalnym pacyfikacjom strajkujących robotników w Polsce, Niemczech i na Węgrzech. Jego krytyka komunizmu był powodem zakończenia bliskiej przyjaźni z Jean-Paulem Sartrem.

W 1942 ukazała się pierwsza powieść Alberta Camusa pod tytułem „Obcy”, książka będąca, zdaniem krytyków, wyrazem myśli filozoficznej bliskiej pisarzowi w tym okresie jego twórczości – filozofii absurdu oraz nihilizmu. W miarę upływu czasu pogląd ten ustąpił miejsca humanizmowi i głębokiej empatii, których przykładem jest kolejna głośna powieść pisarza – wydana w 1947 roku książka pod tytułem „Dżuma”, która na stałe wpisała się do kanonu światowej literatury.

W 1957 otrzymał literacką Nagrodę Nobla za „ogromny wkład w literaturę, ukazującą znaczenie ludzkiego sumienia”. We Francji, gdzie Camus zyskał ogromną popularność, pisarz był pod koniec życia stale atakowany – za brak reakcji na wojnę w ojczystej Algierii, za brak zaangażowania lewicowego, za niemoralność jego książek.

Trzy lata po otrzymaniu Nagrody Nobla Camus – w wieku 46 lat – zginął w wypadku samochodowym, gdy wracał do Paryża wraz z przyjacielem i wydawcą Michelem Gallimardem. W torbie miał niedokończony szkic powieści Pierwszy człowiek.

Dane techniczne: Autor: Albert Camus, oprawa twarda, Rok wydania: 2004, Stron: 136 wymiary(mm): 145x205,

„Wygnanie i królestwo” Albert Camus — recenzja 

To jest ten typ książki, który nie robi hałasu, nie próbuje Cię złapać tanim dramatem. Ona po prostu wchodzi w Ciebie powoli, jak chłód, który czujesz dopiero po chwili. I nagle orientujesz się, że każde opowiadanie zostawiło w Tobie jakiś ślad.

Camus pisze tu o ludziach, którzy są niby zwyczajni, a jednak każdy z nich stoi na jakiejś granicy — moralnej, emocjonalnej, życiowej. I to jest piękne, bo nic nie jest tu podane wprost. Nie ma wielkich słów, nie ma patosu. Jest za to cisza, samotność, poczucie obcości, które każdy z nas zna, choć nie zawsze chce o tym mówić.

Czytasz i masz wrażenie, że Camus nie opowiada historii, tylko wyciąga z człowieka to, co najtrudniejsze i najprawdziwsze. A Ty siedzisz, przewracasz strony i czujesz, że to nie jest literatura „na raz”. To jest literatura, która zostaje.

Co tu działa najmocniej

• to, że każde opowiadanie jest jak osobny świat, ale wszystkie mówią o tym samym: o człowieku, który szuka miejsca

• prosty język, który niesie ciężkie treści

• emocje, które nie są podkręcone — są surowe, prawdziwe

• to poczucie, że Camus nie moralizuje, tylko pokazuje

• klimat lekkiego smutku, który nie przytłacza, tylko skłania do myślenia

To jest książka, którą czytasz powoli, bo chcesz ją poczuć. I jednocześnie taka, którą łatwo kupić impulsywnie, bo wiesz, że to klasyk, który naprawdę coś daje.

Czy warto kupić?

Jeśli lubisz literaturę, która nie głaszcze po głowie, tylko zostawia Cię z myślami, to tak — bardzo warto. To jest Camus w formie, która jest dostępna, ale jednocześnie głęboka. Idealna na wieczór, kiedy chcesz czegoś prawdziwego, a nie tylko „dobrze napisanego”.

To jest książka, którą poleciłabym komuś, kto lubi czuć, że literatura coś w nim poruszyła. I tak — to jest dokładnie ten typ, który warto mieć na półce.