Opinie o Nas Instagram

OCENIAJ PRODUKTY I ODBIERZ NAWET 100, 200 i 500zł. ZOBACZ ILE MOŻESZ ZYSKAĆ W NASZYM PROGRAMIE LOJALNOŚCIOWYM!!! 

DOSTAWA OD 5,89zł - PACZKA W RUCHU. DOSTAWA UPS punkt (1-2 dni) 10,99zł - powyżej 100zł za darmo. - SPRAWDŹ!!!  

BYŁEM WIELKIM KSIĘCIEM KONIEC DYNASTII ROMANOWÓW Aleksander Michajłowicz Romanow 1
BYŁEM WIELKIM KSIĘCIEM KONIEC DYNASTII ROMANOWÓW Aleksander Michajłowicz Romanow

BYŁEM WIELKIM KSIĘCIEM KONIEC DYNASTII Aleksander Michajłowicz Romanow

Krewny i przyjaciel cara Mikołaja II, wielki książę Aleksander Michajłowicz przedstawił w swoich wspomnieniach obraz ostatnich dramatycznych dziesięcioleci carskiej Rosji. Życie carskiego dworu, dynastyczne perypetie, żegluga na okrętach wojennych, egzotyczne podróże, tworzenie rosyjskiego lotnictwa wojskowego, polityczne intrygi, wreszcie wojna i rewolucja, zagłada dynastii i cudowne ocalenie z rąk bolszewików – stanowią treść tej książki, przełożonej na wiele języków.

Był wnukiem cesarza Mikołaja I, czwartym synem wielkiego księcia Michała Mikołajewicza i jego żony Olgi Fiodorowny (Cecylii Augusty Badeńskiej), córki Leopolda Badeńskiego. W dzień po narodzinach 2 kwietnia 1866 roku został pułkownikiem 73 Pułku Piechoty, oficerem 4 batalionu strzelców Rodziny Cesarskiej, oficerem Brygady Artylerii Gwardii i oficerem Kaukaskiej Dywizji Grenadierów. Ojciec Aleksandra, Michał Mikołajewicz Romanow, był generalnym inspektorem rosyjskiej artylerii i namiestnikiem Kaukazu Południowego.

Wielki książę był wychowywany w duchu wojskowym, surowej dyscyplinie i poczuciu obowiązku. W wieku siedmiu lat został wraz z braćmi, Mikołajem (1859–1919) i Jerzym (1863–1919), oddany pod opiekę nauczycieli. Wstawał wcześnie rano, odmawiał modlitwę, jadł śniadanie. Po śniadaniu miał lekcje gimnastyki i fechtunku,a następnie pod surowym okiem preceptorów uczył się religii, historii Cerkwi prawosławnej, rosyjskiej gramatyki i literatury, historii Rosji, Europy, Azji, geografii, matematyki, języka francuskiego, angielskiego i niemieckiego oraz muzyki.

W 1878 roku wyraził gotowość do wstąpienia na służbę do marynarki wojennej. Rozpoczął przygotowania do tej służby pod nadzorem nauczyciela specjalisty. Przyswajał sobie astronomię, oceanografię, teorię i praktykę artylerii, teorię budowy okrętów, teorię nawigacji, ekonomię polityczną oraz historię marynarki rosyjskiej. Trzy miesiące każdego lata w ramach zajęć praktycznych spędzał na krążowniku. We wrześniu 1885 roku został awansowany do stopnia miczmana. 1 kwietnia 1886 roku został ogłoszony pełnoletnim. W obecności cesarza Aleksandra III (1845–1894) złożył tekst przysięgi na wierność i posłuszeństwo prawom zasadniczym Imperium].

Od 1886 roku odbywał rejsy ćwiczebne i szkoleniowe. Między innymi do Brazylii, południowej Afryki, Chin, Archipelagu Filipińskiego, Indii czy Australii. Widział Moluki, wyspę Fidżi, Cejlon i Dardżyling w Himalajach. W 1889 roku był już ponownie w Europie. Odwiedzał siostrę w Monte Carlo. W 1893 roku uczestniczył w paradzie morskiej w porcie nowojorskim. Podziwiał flotę Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Włoch, Austro-Węgier i Argentyny.

W 1896 roku uczestniczył w koronacji nowego cara Mikołaja II[. Był świadkiem tragedii na Chodynce w czasie festynu ludowego towarzyszącego koronacji, strajków generalnych w Petersburgu, Moskwie i na prowincji w latach 1897–1901, zabójstwa ministra spraw wewnętrznych Sipiagina (1853–1902) oraz wielu innych wydarzeń z lat 1914–1917, z rewolucją włącznie.

Swój czas poza służbą dzielił na życie rodzinne i spotkania z przyjaciółmi. Rozbudowywał posiadłość Aj-Todor położoną w pobliżu Pałacu Liwadyjskiego. Sadził nowe drzewa, pracował w winnicy. Nadzorował sprzedaż wyhodowanych owoców, win i kwiatów.

W 1900 roku został awansowany do stopnia kapitana I rangi i mianowany dowódcą pancernika Floty Czarnomorskiej „Rościsław”. Decyzją Mikołaja II został mianowany naczelnikiem Głównego Zarządu Żeglugi Handlowej w randze ministra. 6 grudnia 1902 roku został awansowany do stopnia kontradmirała. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905 roku z zadaniem zorganizowania tzw. wojny krążowniczej, której celem było ściganie kontrabandy dostarczanej do Japonii. Wojna krążownicza została oprotestowana przez mocarstwa europejskie. Mikołaj II wydał rozkaz o zaprzestaniu jej stosowania.

I wojna światowa

Lato 1914 roku spędzał z rodziną w Londynie. W chwili wybuchu wojny przedostał się do Sewastopola, a następnie został skierowany przez wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza do sztabu IV Armii w charakterze zastępcy dowódcy. Walczył przeciwko Austriakom. Wielokrotnie na przestrzeni lat 1914–1915 zmieniał miejsce postoju. Z nastaniem 1916 roku przeniósł się do Kijowa i przygotowywał się do współdziałania z dowódcą Frontu Południowo-Zachodniego, generałem Brusiłowem (1853–1926). Na początku lutego 1917 roku otrzymał propozycję pracy w komisji z udziałem przedstawicieli mocarstw sojuszniczych, która rozwiązać miała problemy zaopatrzeniowe armii rosyjskiej. Po wybuchu rewolucji lutowej zostaje zmuszony do złożenia przysięgi na wierność Rządowi Tymczasowemu. W przeciwieństwie do braci Mikołaja (1859–1919) i Jerzego (1863–1919), którzy zginęli rozstrzelani przez bolszewików w twierdzy Pietropawłowskiej, ocalił życie. Przebywał w areszcie domowym w swojej posiadłości Aj-Todor. W marcu 1919 na pokładzie krążownika HMS Foresight przedostał się do Anglii, a potem do Francji.

Wielki książę po ucieczce z Rosji mieszkał we Francji, w Anglii i Stanach Zjednoczonych. Podróżował po świecie. Dużo pisał. W 1932 roku wydał w Nowym Jorku książkę pod tytułem Once a Grand Duke (BYŁEM WIELKIM KSIĘCIEM – wydawnictwo Unikat), w której opisał między innymi świat petersburskiej arystokracji, wpływ demonicznego Rasputina, germanofilię Protopopowa czy domniemaną zdradę Strümera. Zmarł 26 lutego 1933 roku w Roquebrune-Cap-Martin, w departamencie Alpy Nadmorskie i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Komentarze do wpisu (1)

28 lipca 2018

Kilka ciekawostek o Romanowach. Znęcali się nad dziećmi i swoim dworem, sami jednak też doświadczyli wielu okrucieństw. Doprowadzili do upadku Polski, ale jeden z nich z wskazywał, że ma ojca Polaka. Wyznawali prawosławie, ale ratowali ultrakatolicki zakon. Fiodor Romanow (1553-1633) namaszczony na władcę księstwa moskiewskiego i Rosji omal nie zginął z ręki Borysa Godunowa, zaś jego krewni byli więzieni - rodzina Romanowów była na skraju wymarcia zanim jeszcze osiągnęła władzę. Zakon jezuitów formalnie skasowany 21 lipca 1773 roku przestał istnieć w całej Europie poza Rosją Romanowów (tereny Polski). Katarzyna II przeciwstawiła się w ten sposób papieżowi - przeciwnikowi rozbioru Rzeczypospolitej i uzależniła zakon jezuitów od władzy carów.Car Paweł I wierzył, że jego ojcem jest Polak, Stanisław Poniatowski, zaś inny car Aleksander I miał za kochankę Polkę, księżną Marię Naryszkinę , którą traktował jak żonę i często występował z nią w oficjalnych spotkaniach. Caryca Elżbieta I była starą panną, ale miała ponad 100 kochanków. Piotr Wielki był zafascynowany medycyną i usuwaniem zębów. Wielokrotnie obcęgami kowalskimi wyrywał swoim "pacjentom" zęby, zaś strzępy dziąseł wraz z kawałkami zębów przechowywał jako trofea. Zabił też swojego pierworodnego Aleksandra - rzekomo za zdradę. Aleksander II zginął dopiero przy siódmym zamachu - wcześniejsze były nieudane. Bolszewicy po zabiciu rodziny carskiej Romanowów przewieźli resztę rodziny do zalanej kopalni i zepchnęli do 20-metrowego szybu. Niektórzy przeżyli upadek. Dobijano ich granatami ręcznymi i płonącymi gałęziami.

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl